De vooruitgang

Afgezet tegen de loop van de evolutie moet de mens zich terdege afvragen of hij wel tot de slimste diersoort kan worden gerekend. Immers, is hij niet de enige die zijn eigen ‘habitat’ bevuilt, het Rapport van de Club van Rome (1969) en Kyoto (1998) ten spijt? Onze leefomgeving zendt steeds sterkere signalen uit. De verwachting is dat aan deze reeks vooralsnog geen einde komt en zelfs zal aanzwellen. Hoe langer adequate maatregelen achterwege blijven, hoe ingrijpender de vereiste ingrepen worden.

John Browne , bestuursvoorzitter van BP, liet onlangs in een interview doorschemeren dat de huidige CO2-productie met zeker zeven miljard ton per jaar zal moeten worden teruggebracht. Onder de huidige energiebehoefte zou dat neerkomen op de bouw van een kleine 5.000 atoomcentrales of door de toepassing van zonne-energie met de factor 700 te vermenigvuldigen. Een en ander vereist veel inzet en kapitaal om te voorkomen straks nog meer kwijt te zijn als gevolg van steeds frequenter en zwaarder optredende rampspoed.

Wij maken nu nog de denkfout dat wij de kapitaalvernietiging als gevolg van rampen niet aftrekken van onze economische groei. Sterker nog, de wederopbouw wordt als een element van die groei beschouwd. Vervelend bijverschijnsel is dat we steeds meer voor energie zullen moeten betalen. Nog sterker is dat wij zelfs het risico nemen straks met onbetaalbare energierekeningen te worden geconfronteerd. Voor de vaste lezers van onze columns behoeft dit verder geen betoog.

Zijn wij bereid op voorhand tijdelijk een deel van onze welvaart in te leveren of zijn we zodanig verslaafd geraakt dat we als een roker het risico van longkanker op de koop toe nemen? Zover zouden we het niet moeten laten komen, omdat we hiermee ook ons nageslacht om zeep helpen. Er is al veel over dit onderwerp gezegd en geschreven, niet in de laatste plaats na de zware orkanen op zowel het Oostelijk als het Westelijk Halfrond.

Al bijna 60% van het totale aardlandschap is reeds opgegaan aan landbouw, ontbossing en bebouwing. De helft van ’s werelds waterreserves heeft de mens nodig op kosten van andere soorten en ecosystemen. Nog afgezien van de vernietiging van de helft van de mangrovebossen en koraal en de voortdurend toenemende verwoestijning (ook in Europa!). Als gevolg hiervan zou het beschikbare zoetwater over 50 jaar al met meer dan de helft kunnen zijn gereduceerd, terwijl de wereldbevolking tegen de klippen op groeit.

Door juist onverdroten door te gaan op de weg van alternatieve energieontwikkeling en -opwekking zouden we drie vliegen in één klap vangen:

  • naarmate meer alternatieve energievormen (zonne-, kern-, brandstofcel- of windenergie) op de markt verschijnen, komt er minder druk op de olieketel en zal de hoge energieprijs tenderen tot stabiliseren;
  • naarmate minder fossiele brandstof ‘in rook opgaat’, zal de uitstoot afnemen;
  • het klimatologisch evenwicht zal als gevolg daarvan weer kunnen toenemen en het milieu kan zich herstellen.

Robert Broncel

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.