Het hoge woord “Centrale bankiers zijn intellectueel bankroet”

Ron Paul“Centrale bankiers zijn intellectueel bankroet”! Dat was het “hoge” woord van niemand minder dan “ondergesneeuwd” presidentskandidaat Ron Paul. Deze uitspraak trok direct de aandacht in Bloomberg’s Paul vs. Paul debat met Keynesiaans econoom Paul Krugman.

Hoewel dit in feite geen nieuws meer is, is het tegelijk groot nieuws! Paul zei verder: “de controle over de wereldeconomie is in handen van een bankkartel geplaatst dat voor ons allen een groot gevaar inhoudt. Echte welvaart vereist gezond geld, stijgende productiviteit, besparingen en investeringen. De wereld komt om in dollars terwijl een valutacrisis in de reservemunt een ongekende ramp zou zijn”. Hij had hieraan de euro kunnen toevoegen (RB). Hij ging verder met “geen enkele monetaire expansie zal de huidige financiële problemen kunnen oplossen, maar slechts verergeren”.

 Zijn stellingname: “de financiële crisis heeft het intellectuele bankroet van ’s werelds centrale bankiers volledig blootgelegd”. 

“Omdat deze bankiers voorbij zijn gegaan aan het feit dat de rente de prijs van het geld is.

Het manipuleren van de rente middels kredietexpansie en beteugeling heeft ernstige nadelige gevolgen voor de economie. Hoewel socialisme en centrale economische planning door de vrije markteconomen werden afgewezen, blijkt de mythe te bestaan dat centrale banken een noodzakelijke component van de markteconomie dienen te zijn”.

“Deze economen begrijpen dat wanneer prijzen door de overheid worden vastgesteld er tekorten, misallocatie van kapitaal en tegenspoed zullen volgen. Toch accepteren ze ‘at face value’ het besef dat centrale bankiers niet alleen de toevoer van een bijzondere commodity in casu geld maar ook de kosten hiervan (rente) vooruit bepalen”.

“Het ongelimiteerd geld bijdrukken leidt niet tot ongelimiteerde welvaart. Dat bleek bij het volgen van het monetaire beleid van de Fed gedurende de laatste 20 jaar waarbij er biljoenen dollars in de markt werden gespuit om de banken van kapitaal te voorzien in de hoop dat dit (monopolie)geld tot meer leengedrag en meer consumptie zou leiden. Deze interventies zijn bedoeld om de beurs te stimuleren, de leenkosten te verlagen en de huizenprijzen in stand te houden”. (zie Japan, RB).

“Maar zoals hun voorgangers in de jaren ’30 gedragen de Fed gouverneurs zich alsof de hoogte van de kredietbubbel de status quo is die in stand moet worden gehouden. Dit leidt tot de verwarring van geld met bezitswaarde en weerspiegelt de idee dat welvaart wordt afgeleid van hoge waarderingen met veel geld en krediet in het kielzog”.

“De stimulering van easy money is niet nieuw. De centrale bank was bedoeld om juist een eind te maken aan de periodieke financiële crises die zich te pas en te onpas in de V.S. in de 19e eeuw voordeden. Met het centraliseren van het monetaire beleid via de creatie van de Federal Reserve in 1913 is de financiële paniek er niet minder op geworden. Zie de jaren ’30, de manier waarop er met de goudreserves is omgesprongen in de jaren ’60, de stagflatie in de jaren ’70 en de huidige ellende, alle met wortel in de “losse” bankpolitiek van de Fed”. 

“Elk van deze bubbel crises werd ingeluid door een inflatoir monetair beleid met als enige oplossing de bubbel te refleren” (of een drenkeling met meer water proberen te redden, RB). Dit creëert uitsluitend zaad voor de volgende crisis. Het verlagen van de rente in een poging het hoofd aan een recessie te bieden vereist massale geldcreatie die alleen een nieuwe bubbel kan inluiden met nog destructievere gevolgen dan de vorige”.

Nog erger is dat de Fed ook pogingen doet om Europa te redden. Letterlijk zei Paul: “not content with its failed attempts to prop up the US economy, the Fed has set its sights on bailing out Europe, too”. Middels valuta swaps heeft de Fed zich gecommitteerd om honderden miljarden dollars aan de ECB aan te bieden, zo niet om rechtstreeks te interveniëren”. Het antwoord van de Fed op de deze crisis suggereert dat het slechts om een liquiditeitsprobleem gaat. In feite betreft het het foutief richten van investeringsbestemmingen voortvloeiend uit het oneigenlijke inprijzen van geld en krediet dat verstoord is geraakt door de Fed’s inflatoire handelwijze”.

“De Fed heeft de banken en het bedrijfsleven verslaafd gemaakt aan goedkoop geld. In plaats van te kijken naar mogelijkheden om in reële producten te investeren die voorzien in de behoeften van de consument, wacht Wall Street op het verslag van de Federal Open Market Committee (FOMC) in de hoop dat QE3 en 4 ‘are just around the corner’. Vandaar dat het geen wonder is dat er sprake is van stagnatie van lange termijninvesteringen en business planning”.

“We schijnen in een wereld te leven die heeft afgerekend met het concept van sparen en investeren als de bron van echte welvaart en economische groei. Financiële markten zijn nog slechts gefixeerd op de creatie van goedkoop geld door de centrale banken, terwijl bij het uitblijven hiervan de beurzen instorten. De beleidsmakers zijn er puur op uit om de consumptie te stimuleren zonder zich over de productie zorgen te maken. De zogenaamde kapitalisten zijn vergeten dat kapitaal niet bestaat bij de gratie van een regeringsfiat”.

 Mijn commentaar: Paul’s stellingname was mij uiteraard uit het hart gegrepen; alleen jammer dat hij achterwege liet op welke wijze een stabiel monetair systeem het beste zou kunnen worden ingericht. Ook jammer was dat hij niet heeft gerefereerd aan de ontkoppeling dollar/goud (1971) op basis waarvan de Amerikanen hun pof- en plofeconomie op kosten van de gehele internationale samenleving konden laten uitgroeien. Moet de buitenwacht nu kwalijk worden genomen dan hiertegen geen halt en front te hebben gemaakt? Wel, vermoedelijk verblind of door onvoldoende kennis van zaken dachten we kennelijk dat het wel weer met een sisser zou aflopen. “Immers, we hebben al zoveel recessies meegemaakt en daar zijn we toch ook weer uitgekomen? Alleen is dit geen recessie maar een systeemcrisis!

De Strategische Portefeuille

Verreweg de meeste fondsmanagers twijfelen nog tussen een dip en een double dip terwijl we in alle realiteit monetair technisch al deep down zitten. Alleen zo lang we dat niet merken in de vorm van koopkrachtverlies ligt er nog bijna niemand wakker van.

Hoe dan ook, we zullen zowel in Europa als in de V.S. op enige termijn de tering naar de nering moeten gaan zetten. Om die reden staan koopkrachtbehoud en waardegroei centraal in de Strategische Portefeuille die als het ware een blauwdruk vormt voor het veiligstellen van ieders financiële toekomst.

De zich in de Portefeuille bevindende fondsen hebben hun “vuurdoop” in 2008 reeds gehad en hebben desalniettemin over de afgelopen 6 jaar gezamenlijk een gemiddeld rendement behaald van bijna 44% op jaarbasis! Hoewel geen garantie zegt het wel het een en ander over de veerkracht en de marktanticipatie als zodanig. Lees meer op http://bit.ly/broncel

Robert Broncel

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.