Once in a lifetime, deel 1

Als kleine jongen viste ik nogal eens bij ons in de ‘Snie’. Dat is de wetering, die vlak langs onze boerderij liep en nog steeds loopt. De Haarlemmermeer is nu eenmaal een polder. Die moet dus continu ontwaterd en leeggemalen worden. En daarvoor werd er door Ir. Leeghwater al begin 1600 een fijnmazig netwerk van sloten en vaarten ontworpen. Van groot naar kleiner en kleinst.

In eerste instantie viste ik met een eenvoudig hengeltje en met een ‘degie’. Daar kon je dan kleine voorntjes mee vangen. Soms wel een emmer vol. Die nam ik dan trots mee naar huis. En mijn moeder bakte ze totdat ze zo hard waren, dat je ze met huid en haar kon opeten. Of liever gezegd met graat en al. Dat was dan een feest, waar al mijn vriendjes en vriendinnetjes bij uitgenodigd mochten worden.

Later visten we met meer raffinement en ook met schakels. Die schakels gebruikten we in het voorjaar of in de herfst. Dat waren tamelijk grote netten met behoorlijk grote mazen van fijne draadjes. Daar zwommen de grote vissen, zoals zeelten en snoeken in. En zodra ze dat deden, dan hadden we ze. We riepen dan in koor: “Kip ik heb je” 

Kip, ik heb je...

Toen al vroeg ik me daarbij soms af of zo’n net nu eigenlijk een verzameling draadjes of gaatjes was? Achteraf bezien zat het beschouwende of onderzoekende er dus al vroeg in. Maar al snel kwam ik er achter dat op die vraag geen goed antwoord te geven was. Dus na lang wikken en wegen heb ik toen maar besloten, dat dat er eigenlijk ook niet zoveel toe doet. Waar het om gaat is of je er grote vissen mee kunt vangen. Liefst zoveel mogelijk.

In dat verband herinner ik me één moment nog als de dag van gisteren. Het was voorjaar 1963. En het had net zo’n maand of drie zo hard gevroren dat er geen water meer in de sloten stond. Alles was ijs geworden. Toen heb ik ook leren schaatsen. Iets waar ik de rest van mijn leven nog veel plezier aan beleefd heb. En nog steeds. Maar waar het om gaat is dat, toen het ijs eenmaal begon te smelten, de palingen met hun kop uit de modder kropen om een beetje op adem te komen. Water was er echter nog niet; dus je kon ze zo zien liggen. En vangen met de hark. Hele emmers vol heb ik er toen bij elkaar geharkt. En het enige risico dat je liep was dat de bodem van de emmer er door het gewicht van al die vis uit zakte. Gelukkig is dat toen nooit gebeurd. En ik heb emmers vol aal verkocht aan de plaatselijke visboer. Een fantastische zakcent leverde dat op. Genoeg om m’n eerste brommer mee te kopen.

Waarom vertel ik dit nu allemaal? Wel, er zijn wel enige parallellen te trekken tussen toen en nu. Ik ben nu Investment Coach, zoals jullie weten. En in dat kader houd ik o.a. me bezig met allerlei strategieën om te beleggen. Sommige strategieën zijn vooral bedoeld en geschikt voor het vangen van kleine vissen. Schrijven van opties bijvoorbeeld. Daar kun je dus kleine winstjes mee behalen. Maar wel veel en regelmatig. Andere strategieën daarentegen zijn meer bedoeld om er grote klappers mee te maken. Iets minder vaak misschien. En met wat meer moeite. Soms zijn deze strategieën ook iets ingewikkelder. Maar daar stappen we dan maar overheen. Het gaat immers om de grote vissen. En daar moet je nu eenmaal ook iets voor doen.

Maar een ding ontbrak er tot nog toe aan het arsenaal van succesvolle beleggings-adviezen en -strategieën, waarover wij praten op onze seminars. En dat was die ene grote kans, waarbij alles klopt en precies op het juiste moment met elkaar samenvalt. De kans der kansen. De moeder van alle kansen, zou Saddam H. gezegd hebben. Daar was ik al jaren naar op zoek. Ik voelde dat het iets met onroerend goed te maken moest hebben. Maar wat? Via onroerend goed fondsen, zoals Corio, Nieuwe Steen of Rodamco, kun je per jaar gemiddeld wel zo’n procent of tien maken. Maar dan moet het allemaal wel meezitten. En nog steeds is dat dan natuurlijk niet iets om over naar huis te schrijven. Dus wat dan wel?

Het antwoord kwam vorig jaar, toen ik op een mooie zomerdag een rapport van ABN-AMRO onder ogen kreeg. En het had weer met de winter te maken. In dat rapport stond namelijk dat er een steekproef was gehouden onder de Nederlandse bevolking. En dat 44% van de Nederlanders in de leeftijd 50+ overweegt om vroeger of later in het buitenland te gaan wonen. Bij voorkeur ergens waar het lekker weer is. Zonniger dus. Op dit moment praten we dan dus over 5,5 miljoen mensen. En over 10 jaar gaat het om 8,5 miljoen mensen. De geboortegolf, weet u wel. Dus grotendeels mensen, die zich nog het één en ander kunnen permitteren ook. En 25% van die mensen die weg willen, willen het liefst naar Zuid Spanje emigreren. Niet te ver weg, en altijd lekker weer. Geen tijdsverschil. En nog steeds binnen de EU; je kunt dus gewoon betalen in Euro’s, enz. Het California of Florida van Europa.

Once in a lifetime 2

44% van alle Nederlanders boven de 50 willen naar de zon…

Kijk, dacht ik toen, dat is ‘m. Dit wordt mijn strenge winter. De paling ligt straks weer voor het oprapen. Want al die emigranten moeten daar natuurlijk wel eerst een plekje vinden om te wonen. Dus ben ik daar maar eens gaan kijken hoe het er met de woningmarkt gesteld was. Nou ja, de rest kent u al wel zo’n beetje. Ik ben er ook al een aantal malen mee bij Harry Mens in het programma Business Class geweest. Afgelopen zondag nog en dat programma kunt u nu nog nakijken op www.business-class.nl

“De Elfstedentocht komt er dus aan” of “It sil heve”, zoals Henk Kroes, de voorzitter van de Vereniging “De Friesche Elf Steden” dan pleegt te zeggen. 

Once in a lifetime 3

Deze Elfstedentocht kun je redelijk zien aankomen

Alleen kun je deze Elfstedentocht al ruim van tevoren zien aankomen. En de bijbehorende palingvangst dus ook. Want als een kwart van 44% van 8,5 miljoen Nederlanders naar Zuid Spanje wil, dan willen er dus bijna één miljoen Nederlanders naar Zuid Spanje. En als diezelfde trend zich ook in Duitsland en Engeland voordoet, dan wordt het dus een ware landverhuizing. En bij grote veranderingen doen zich altijd kansen voor. Daar kun je als belegger dan je voordeel mee doen. Dus tijdig je schaatsen slijpen en op tijd een nieuwe ijsmuts kopen. Of een zwembroek in dit geval. Dit alles om mee te kunnen profiteren van de grote trek naar het zuiden. Een kans, die misschien maar eens in je leven voorbij komt. Volgende week zal ik verder ingaan op de details, hoe je daar als beleggers je voordeel mee kunt doen.

Met een hark is beleggen nog leuker.

 Bert van Arkel

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.